Dışarıya Bakmaktan Yorulmadın Mı?


 

Yola sokağa daldın, aradın kendini en kıymetli gördüğün mağazalarda, dükkanlarda... Giydin “yeni” kıyafetlerini, seni onaylayacaklar mı diye baktın dükkanlardaki aynalara...

Çıktın yola sokaklara, elinde tenceren tavan, en iyi yemek yapanın yanına, harfiyen aynısını yapmaya,... tadınca beğenecek miydi usta?

Çıktın yola, sokağa; aldın kitaplarını en bilenler listesinden, anlatmaya başladın onların sözleriyle hayatı ve kendini başkalarına…

Bıkmadan yeni eklentilerine devam ettin sokaklarda kendini aramaya... Biri onayladı doğru oldun biri yargıladı yanlış oldun... Bir gün bir baktın ki, herkesin kıyafetleri üstünde... Annenin, babanın, kardeşinin, arkadaşlarının, en bilge dediklerinin,... Bu yükle daha da yüklenmek için çıkmaya devam ettin yola, sokağa...

Bir kendine çıkmadı yolun... Bir kendine sormadın kendini... Ahh bir kendini her halinle kabul etseydin, kendini sevseydin koşulsuzca... Kendi yemeğinin tadına, kendi kıyafetinin güzelliğine, kendi dansının muazzamlığına, kendi kitabının kelimelerine doyamazdın... bir çıkarsaydın üstündeki tüm kıyafetleri... o hafifliği tatsaydın... Artık onaylanıp, onaylanmamak mevzusu kalmazdı dünyanda... Koşulsuzca sevilme arzun kalmazdı evreninde... Sendeki o sevgi hem seni hem kainatı kaplardı zaten...

Duygu Şen Aytaç